Niet alleen (2)

Ticket to Jorwert

Het krampt wat rond mijn maag. In mijn maag. Ochtendmisselijkheid. In volle verwachting van wat komen gaat. Opgetogen en gespannen. Er klaar voor en ook helemaal nog niet. Vol overtuiging en twijfel tegelijk. Een gesprek met ds. Hinne Wagenaar en ds. Reinier Nummerdor over mijn voorgenomen doop. Man! Ik had niet verwacht daar nou zó zenuwachtig voor te gaan zijn. Maar het is als vijfendertig jaar geleden, alsof ik bij de rector op bureau wordt verwacht, ongewis van wat me te wachten staat… Natuurlijk mag ik beginnen te spreken. Tja. Waarover dan? Wat moet ik zeggen? Vertellen? Vragen? Ik wist zeker wat ik wilde, en nu val ik stom. Tot ik begin bij het begin en het verhaal zichzelf vertelt.

In mei en juni 2018 lag ik zo’n kleine acht weken in het woonzorgcentrum Nij Dekema in Weidum. Om de hoek bij Jorwerd. Een verbrijzeld been hield me in het begin in bed en later in een rolstoel. Jorwerd. Van dat boek. Wie was dat ook weer… Oh ja! Hoe God verdween uit Jorwerd. Geert Mak. Dat was het. Ik wist het weer. Hé! Nu ik zo dichtbij was, wilde ik dat kerkje wel eens zien. Ik houd van oude kerkjes, waar ook. En deze was door dat boek een beetje bijzonder.

Inmiddels kon ik van mijn kamer bij de koffie in de eetzaal zijn. Te midden van heerlijke, eerlijke mensen, de meesten geweldig oud al. “Geen wonder dat er geen pensioen overblijft, als jullie zo oud worden!” riep ik eens uit, tot hilariteit van de negentig-plussers die even daarvoor in leeftijd tegen elkaar op aan het bieden waren. Tijdens één van die koffiemomenten fluisterde plots een verheugd “De dominee!” rond. “Daar is de dominee”. De mensen keken verwachtingsvol op en verlangden duidelijk naar de aandacht van de man die joviaal glimlachend en zonnig binnenliep. Hij schoof bij de mannentafel aan. Het enige dat ik dacht “A, daar is mijn ticket to Jorwerd.”

De verveling sloeg zó toe in die hete weken dat ik nauwelijks het gebouw kon verlaten. De geur van gebruikte luiers en soep hing de hele dag om mij heen. Ik werd soms vol geraakt door het rauwe en diepe verdriet van de mensen die in het verpleeghuis woonden. Ik wilde er echt wel een dagje tussenuit. Dus raapte ik mijn moed bij elkaar en sprak tegen het einde van de koffietijd de dominee aan. Een uitnodiging om kennis te maken. Even later spraken we elkaar. “Hinne Wagenaar” stelde hij zich voor. Hij sprak over Jorwert en ik over Jorwerd. Hij nauwelijks over het christendom en ik voluit over het boeddhisme, mijn religieuze bedding – op dat moment al zo’n vijftien jaar. Hij over Nijkleaster en ik kon dat niet uitspreken. En we maakten een afspraak dat hij me mee zou nemen “maar wel als er iets te doen is. Woensdag doen?” stelde hij voor. Leek mij een goed idee.

Die woensdag, 6 juni 2018, duwde Hinne de rolstoel door het grint op het pad rond de kerk in Jorwert. En rechtsaf naar de zijdeur om naar binnen te gaan. Maar niet eerder dan nadat ik werd voorgesteld aan de predikant die bij de deur stond, Reinier Nummerdor. Hinne liet zich ontvallen dat ik een zen-boeddhistische non was en voor ik het wist werd ik door Reinier omhelst “Zuster!” zei hij. Hij bleek intiem bekend met het boeddhisme, specifiek zen, bleek later. Ik was wat overrompeld, maar liet het gebeuren. Mijn aandacht ging eerlijk gezegd meer uit naar het kerkje. Wat een prachtig, schattig ding! Oud! Dat kon ik zo wel zien. De begraafplaats er omheen volop in gebruik. Midden in een fraai dorpje.

Hinne duwde me naar binnen, heerlijk koel daar, en plaatste mij met rolstoel en al in aansluiting op de halve cirkel van stoelen om een altaar. Van waarachter Reinier even later het ochtendgebed leidde.

Zang, tekst, zang, nog iets, en toen stilte. Wow. Die raakte me diep. Het gezongen Onze Vader – in het Fries even later (“Zing maar gewoon mee”, zei Reinier; “jaja, ‘tuurlijk”) raakte me weer heel diep. Ik huilde stil en kort. “Wat is er met me aan de hand?” dacht ik. Ik hunkerde wellicht naar een religieus samenzijn, al maanden zonder mijn kloostergenoten om mij heen. Dat was het vast, stelde ik mijzelf verwonderd gerust. Maar ik bleef onrustig.

————————————–

Barbara de Zoete heeft in Jorwert in juni 2018 kennis gemaakt met het christendom zoals dat bij Nijkleaster beoefend wordt. Bij toeval. Haar religieuze oorsprong is het boeddhisme. Het christendom raakte haar diep en inmiddels bereidt ze zich voor op haar doop. In deze serie, waar dit stukje er één van is, neemt ze u mee in het proces dat ze doormaakt. Ze schrijft deze serie op uitnodiging van Nijkleaster. Zo leeft Barbara naar haar doop toe en kunnen mensen uit de kringen van Nijkleaster en de gemeente Westerwert-Mantgum met haar meeleven. De doop zal naar verwachting op de vroege Paasmorgen, op 21 april om 06.00 uur plaatsvinden. (ds. Hinne Wagenaar)

Comments

  1. Alex Riemersma zegt

    Wat een prachtig, eerlijk en ontroerend verhaal!

  2. Lieve Barbara
    Shalom!
    Fijn om te lezen.
    Op 26 April ben ik er niet maar in gedachten verbonden. Dat zeker!

    je toegenegen Modana

Speak Your Mind

*