Heech sittend op in kamiel swaai ik nei de top fan de Jebel Musa. It is healwei ienen, in kâlde nacht mei folle moanne. De berch hinget tsjuster en driigjend boppe my. Ik sit ûngemaklik, by elke stap docht it seal sear oan myn rêch, mage en krús. Is dit echt nedich? Ja, dat is nedich want dit is de grutte 'attraksje' fan it Sint-Katrinekleaster: in nachtlike beklimming fan 'e berch Mozes om it wûnder fan 'e sinne-opgong op 'e top te belibjen. Sadree't de kamiel ophâldt stap ik ôf en gean fierder te foet.
It is in bysûndere klimûnderfining. Al is it troch de folle moanne net tsjuster, it is stil, kâld, iensum en swier. Nei oeren klimmen en ûntelbere treppen kom ik om healwei fiven, goed foar sinne opkommen, op de top fan de berch. It jout my tiid om nei te tinken oer dit plak. Sittend op de kamiel tocht ik hieltyd oan it ferhaal fan de trije wizen, ien fan myn favorite bibelferhalen. No tink ik oer wat Mozes hjir meimakke hat. Soe er in goeie jas hân hawwe?
Mozes, de soan dy't troch Farao syn dochter oannommen is, dy't flechtsje moat as er út in fûle passy foar gerjochtichheid in slaafsjauffeur deadet. Hy komt telâne yn 'e Sinaïwoastyn dêr't er leart om in keppel te keppeljen. Nei in lange oplieding wurdt hy rekke troch de fûle passy fan God. Fjoer foar befrijing fan 'e slavernij, mar no gjin fertarrend fjoer. Mozes wurdt oproppen om in folk fan slaven te lieden yn 'e úttocht. Troch it wetter litte se it âlde libben efter, op syk nei in beloofde lân. Mar dan komt earst de woastyn fan sykjen en net witten, fan tsjinslaggen en teloarstelling, fan toarst en kjeld. En Mozes moat dizze keppel opwekke.
Hoe docht er dat; wêr hellet er de moed en de enerzjy wei; Hoe opladen hy om ynspirearre liederskip te leverjen? Ik stel my foar dat dizze berch dêr syn plak foar wie: in plak fan herstel en retreat. Fuort fan 'e mannichte, heech op 'e berch, ticht by God. Nei it tsjuster fan net witten hoe't it fierder moat, nei de kjeld fan tsjinslaggen en teloarstelling, sjocht er it ljocht hjir op dizze berch, stiet er by God yn fol ljocht. Hy krijt de Tsien Geboaden, wiisheid foar de reis nei it beloofde lân. Hy stiet wer yn 'e brân: 'syn antlit strielde sa, dat it folk net oan him doarst to benaderjen.'
Krekt foar de sinne kin ik it hast net mear ferneare, it is sa kâld. Kâld fan 'e wyn, kâld fan ôfkuoljen nei it klimmen, kâld fan sitten op 'e rotsen, kâld fan tinken yn it tsjuster. Mar dan! Earst skiedt it yn it easten, dan wurdt it stadichoan ljocht. Ik jubelje nei binnen as ik de earste reade kromme fan de sinne oer de hoarizon opkomme sjoch. It is hast in fysike ûnderfining fan reliëf. Sinne, ljocht, waarmte. En wat giet it fluch, foardat ik it wit is al it lijen foarby en fergetten. Nei fyftjin minuten doch ik myn jas út.
It binne faak bergen dy't symboalysk oanjaan hoe't wy ticht by God wêze kinne, hoe't wy yn folslein ljocht stean kinne en witte dat wy leaf binne troch God. Jezus luts him ek werom nei in berch yn in drege perioade yn syn libben. Om stil te wurden, bidde en opladen. Matthew skriuwt dêroer: 'Hy waard feroare, syn gesicht skynde as de sinne, en syn klean waarden wyt as it ljocht.' Sa hawwe wy, elk foar ússels, plakken nedich dêr't wy ús weromlûke kinne, stil wurde, krêft en ljocht krije. Dêrom bin ik hjir yn it Sint Katarinakleaster. Om dit geheim sels te belibjen. Mar moatte jo dêrfoar needsaaklik nei de Sinaï reizgje? Nee, fansels net, it is religieuze ûnsin om te tinken dat soks allinnich op in berch, of op dizze berch kin. Nee, de berch fan Mozes is oeral wêr't ús libben troch God oanrekke wurdt. Dit kin wêze yn jo eigen tún, op it strân, yn 'e bosk, yn in tsjerke. Dat kin sels op in ferlitten stik flak lân ûnder seenivo dêr't nij kleasterlibben beoefene wurdt: Iepenje myn eagen en reitsje myn oan – Iepenje myn eagen en reitsje my oan . Dat binne de earste wurden dy't songen binne yn it moarnsfeest op Nijkleaster.
Leave a Reply