Ynformaasje
Tekst: Wylst Mary oan it sjen wie (Alison Robertson) yn: Church Hymnary (Cantebury Press 2005, nr. 383). De Nederlânske en Friese oersettings binne te finen yn Liedboek 2013 en Lieteboek 2015, nr. 583.
Bibellêzing: Mattéus 26:6-13
Muzyk: Pergolesi, Stabat Mater dolorosa · Philippe Jaroussky · Julia Lezhneva
Kleastermoarn woansdei 31 maart 2021
Hjoed komme wy oan by it lêste fan 'e sân wurken fan barmhertichheid, "it begraven fan 'e deaden". It is de woansdei fan 'e Stille Wike 2021, de wike foar Peaske en dus ek de wike dat wy de dea en begraffenis fan Jezus betinke.
It begraven fan 'e deaden. Dit sânde wurk fan genede stiet net yn 'e Bibel, mar is letter tafoege. Spesifyk troch Paus Innocentius III yn 1207, in bytsje mear as 800 jier lyn. De dea wie doe gewoan. De bernesterfte wie heech, en de libbensferwachting wie leech. Benammen de protte oarloggen en pandemyen liede ta in protte deaden. It wie ek riskant om te gean mei de deaden dy't ferstoarn wiene oan in besmetlike sykte lykas de pest.
En dochs waard it beskôge as in wurk fan genede om de deaden te begraven en foar it lichem te soargjen. Want ús lichems binne wichtich. Wy binne ús lichems. Wy ite, drinke en sliepe. Wy bewege en lizze útrekt. Wy sjogge, hearre, rûke, fiele en prate. Wy soargje foar ús lichems en koesterje de lichems fan ús leafsten. Us lichems drage ús libben. As wy siik binne, is alles sa oars.
En dêrom is der ek soarch foar it lichem by de dea. De frou yn it Bibelferhaal fan hjoed (Mattéus 26:6-13) fersoarget it lichem fan Jezus mei salve. Jezus seit oer har:
Sy hat goed oan my dien. Troch dy oalje oer my te jitten, hat sy myn lichem reemakke foar it grêf.
It gedicht oan it begjin fan 'e Kleaster-klank fan hjoed sprekt oer de pine fan Maria dat se it lichem fan Jezus net fêsthâlde kin, net foar him soargje kin wylst hy oan it krús hong. En hoe treastlik is it as wy yn 'e evangeeljes hearre dat Jezus dochs begroeven is, dat syn lichem salve is. En se wikkelen him yn doeken. Om úteinlik goed fersoarge yn in nij grêf lein te wurden.
It begraven fan 'e deaden. Twa fragen foar selsrefleksje. Yn dizze tiden fan COVID kinne wy net langer begraffenissen of kremaasjes bywenje mei grutte oantallen minsken. Ofskieden wurde hâlden yn lytse groepen. Wy begrave de deaden net mear massaal. Hokker ynfloed hat dit op it ôfskied nimmen? Fine jo it in ferlies, of miskien in bettere ûnderfining?
En noch ien fraach oer dyn eigen dea. Hoe soest graach hawwe dat der foar dyn lichem soarge wurdt assto stjerst, en troch wa? En wêr soest graach begroeven of ferspraat wurde wolle?
Leave a Reply