Meditatie voor Witte Donderdag 2020

Wij kunnen in deze periode van Corona-crisis de Paasweek niet samen vieren. Daarom schrijven wij als voorgangers van de gemeente Westerwert en Nijkleaster een meditatie voor Witte Donderdag, Goede Vrijdag, Stille Zaterdag en voor Paaszondag. Wij schrijven de meditatie bij een afbeelding uit de Redbad-tsjerke in Jorwert. Wij hopen dat je de rust en stilte zult kunnen vinden bij het bekijken van de afbeelding en het lezen van de meditatie.

Meditatie voor Witte Donderdag 2020     (door ds. Saskia Leene)

Wat het leven ons brengt aan vreugde, aan verdriet, hoe weinig hebben we dat zelf in de hand. Meestal leven we wel zo, alsof het onze eigen inbreng is die de loop van ons leven bepaalt – in deze tijd komt dat andere, diepere besef weer boven: uiteindelijk zijn wij (ben ik) niet ‘in control’.

Wat het leven ons brengt, – de bijbel gebruikt daarvoor het beeld van de beker. ‘Mijn beker vloeit over’, staat er in de psalm. Zo uitbundig lacht het leven ons soms toe. Maar soms is de beker die we te drinken hebben bitter, zoals ook voor Jezus. In de laatste nacht van zijn leven, wakend in de olijfgaard, was hij angstig en onrustig, zelfs dodelijk bedroefd. ‘Vader, neem deze beker van mij weg,’ bad hij, ‘Maar laat niet gebeuren wat ik wil, maar wat u wilt.’

We hebben allemaal onze eigen beker, ons eigen levenslot. Vaak zijn zoet en bitter gemengd. Maar soms staan we op een punt dat we denken: ‘Wat er nu in mijn beker zit, dat lust ik niet. Dit drink ik niet op!’ Maar dat gaat niet, dat weten we ook wel. Je kunt jouw beker niet ruilen voor een andere, hoe graag je ook zou willen. Dit is jouw eigen beker, de beker waaruit jij drinkt.

Inruilen kan niet, maar het maakt wel verschil hóe je eruit drinkt. En dan kom ik bij dat andere verhaal over Jezus en een beker. Het gaat over de laatste keer dat hij met zijn vrienden aan tafel ging:

Terwijl ze aten, nam hij een brood, sprak het zegengebed uit, brak het brood, deelde het uit en zei: ‘Neem hiervan, dit is mijn lichaam.’ En hij nam een beker, sprak het dankgebed uit en gaf hun de beker en allen dronken daaruit. Hij zei tegen hen: ‘Dit is mijn bloed, het bloed van het verbond, dat voor velen vergoten wordt.

Dit moment spreekt van de diepe verbondenheid van Jezus en zijn vrienden en van zijn diepe verbondenheid met God. De tafelgenoten drinken allemaal uit dezelfde beker en wat ze samen drinken dat is niets anders dan Liefde (met een hoofdletter). Liefde maakt het verschil. Geworteld in de liefde van zijn vader, met een hart vol liefde voor zijn vrienden, voor alle mensen, kon Jezus de weg gaan die hij ging.

In deze periode wordt van ons gevraagd om zo veel mogelijk thuis te blijven. We kunnen vanavond de avondmaalsbeker niet doorgeven. Ook kunnen we geen bakje koffie doen bij iemand die wel wat steun kan gebruiken. Of vrienden uitnodigen om het glas te heffen als er iets te vieren is. Juist nu we zo op onszelf worden teruggeworpen – alleen of met onze huisgenoten – kan de diepe verbondenheid met anderen, met God, ons dragen. Hoe kan ik, terwijl ik op mezelf ben, tegelijkertijd verbonden zijn met anderen? En dan gaat het niet alleen om alle telefoontjes, mails en kaarten waarmee we elkaar proberen vast te houden. Ook in de rust en stilte van ons huis, van ons hart, zijn we geworteld in de gemeenschap van God en mensen.

Zo ervoer ook Dietrich Bonhoeffer het. Vandaag, 9 april, is het precies vijfenzeventig jaar geleden dat hij in nazi-Duitsland geëxecuteerd werd vanwege hoogverraad. Voor zijn executie heeft hij twee jaar gevangen gezeten. In de afzondering van zijn gevangenschap schreef hij voor zijn geliefden thuis een gedicht. Misschien kent u het van oud en nieuw. Voor de benarde situatie waarin de wereld zich op dit moment bevindt, kunnen we niet weglopen, beseft hij. We hebben geen keus dan

de bittere beker (aan te nemen),
met leed gevuld tot aan de hoogste rand.

Maar wat hem en vele anderen draagt, ook daarover schrijft hij.

Door goede machten trouw en stil omgeven,
behoed, getroost, zo wonderlijk en klaar
wil ik met jullie deze dagen leven
en samen opgaan naar het nieuwe jaar.
 
Door goede machten wonderbaar geborgen,
verwachten wij getroost wat komen mag.
God deelt met ons de avond en de morgen
en vast en zeker elke nieuwe dag.

Wie zou jij willen zalven?

Het doet ons verdriet dat we na meer dan 7 jaar voorlopig geen kleaster-ochtenden kunnen houden. Maar we proberen elke week een tekst met een vraag aan te bieden op de woensdagochtend. Ter overweging thuis of tijdens een kuier. Voor woensdag 8 april:

Bijbeltekst uit Johannes 12 , 1-3

Zes dagen voor ​Pesach​ ging ​Jezus​ naar Betanië, naar ​Lazarus​ die hij uit de dood had opgewekt. Daar hield men ter ere van hem een maaltijd; ​Marta​ bediende, en ​Lazarus​ was een van de mensen die met hem ​aanlagen. Maria​ nam een ​kruikje​ kostbare, zuivere ​nardusolie, zalfde de voeten van ​Jezus​ en droogde ze af met haar haar. De geur van de olie trok door het hele huis.

Als vraag ter bezinning: ‘We kunnen veel mensen tijdelijk niet verzorgen en aanraken. Wie zou jij graag zalven, willen verzorgen?’ En op welke manier kun je deze persoon nu misschien wel nabij zijn?’

Moment van Aandacht (6 april)

De komende tijd doet Marian Nijland, vaste gast bij Nijkleaster en aandachtschenker, iedere maandag een suggestie voor een moment van aandacht.

We zijn nu drie weken onderweg, drie weken zonder mijn vaste gang op woensdag naar de Nijkleaster-ochtend. Ik mis het. In het begin bezocht ik nog regelmatig de kerk in Jorwert. Nu ben ik op zoek naar andere Nijkleaster-momenten.

Nijkleaster-moment: zo’n woord dat een tijd geleden spontaan in mij op kwam. Toen ik weer eens heerlijk bij vriendin Anke ten Brinke in bad lag met het Klooster-magazine. Want voor mij is Nijkleaster niet alleen stilte, bezinning, verbinding, maar ook een moment om weer terug te komen bij mezelf. Als thuisblijfmoeder van een dreumes is dat heel fijn.

Nu ik niet naar de kerk kan (en ook niet in bad), ontstaan er andere vormen. Ik deel ze hier, misschien ben jij ook op zoek, en heb je er iets aan. En heb je toevoegingen, deel ze, dan inspireren we elkaar.

Ik mediteer en bid sinds drie weken elke dag. Voorheen hield ik die gewoonte nooit zo lang vol, nu lukt het wel. Er zijn tal van apps en sites die je kan gebruiken. (Bidden onderweg bijvoorbeeld, of 30now.nl)

Ik schrijf, bijvoorbeeld in De Herberg. Dit is een schrijfretraiteboek van Christine de Vries. Met 40 dagen lang elke dag mooie opdrachten naar aanleiding van het gedicht van Rumi.

De kerkdiensten op internet bieden soms ook inspiratie. Wandelen. We fietsten gisteren met het prachtige weer naar Jorwert, neusden in de minibieb naast het café en picknickten op de trap van de kerk. Ook een beetje Nijkleaster-gevoel. En wat betreft de verbinding deden wij deze week iets fijns. Mijn man bakte twee keer appeltaart en dit brachten we met de fiets her en der rond. Met blije gezichten en een praatje bij de voordeur tot gevolg.

Met Pasen ben ik van plan om de viering van Nijkleaster die in 2018 is uitgezonden op televisie terug te kijken (maandag, tweede Paasdag NPO 2, rond 08.00 uur).

Nieuwe vormen, nieuwe wegen. De hele week zingt ‘Behute mich, Gott’ al door mijn hoofd. Want Hij is er altijd. En de eerste keer dat we straks weer met elkaar in de kerk in Jorwert zitten, wat zal dat magisch mooi zijn.

Nijsbrief gemeente Westerwert-Nijkleaster (3 april 2020)

De (nu wekelijkse) nijsbrief van de gemeente Westerwert en Nijkleaster is weer beschikbaar: 1. Nijsbrief met mededelingen 2. diverse filmpjes over Palmpasen 3. enkele teksten van deze week en 4. het Dagboek van een dominee in Jorwert (22-28 maart)

Woestijnsoep met dadels

Woestijnsoep met dadels. Vanavond hebben we geen ‘Vieren en vasten’ met elkaar in de kerk van Jorwert in deze Coronatijd. Hier wel een korte tekst met een soep-recept. Volgende week donderdag zitten we al in de stille week. Dan sturen we een Witte Donderdag bericht. Lekker ite!

Vieren en vasten op donderdag 2 april (door Sietske Visser)

We zijn aangekomen bij de zesde zaligspreking van Jezus:

Segene: de fredestichters, 
want sy sille bern fan God neamd wurde.
Gezegend; de vredestichters, 
want zij zullen kinderen van God genoemd worden.

Soms gaat de tv bij ons gewoon even uit. Dan willen we geen journaal kijken en getallen horen en prognoses. Dan is het stil in huis, vaak vredig stil, soms oorverdovend stil. Ik ga dan graag op de fiets naar de boer om de schapen en lammetjes te verzorgen. Ook daar werken we stil naast elkaar, maar gaat mijn hart open en kan ik dromen en geloven dat het goed komt.

 “Wat anders dan blijven dromen 
 en geloven
 in een overwinning  
 op een tegenstander 
 die onzichtbaar is”
  
 Uit: Stef Bos, Lentevers 

Een woestijnsoep met dadels, uit het boek “bijbels culinair”van kookdominee Han Wilmink. Deze soep herinnert aan de tocht door de woestijn van het volk Israël na de bevrijding uit Egypte. Het waren onzekere tijden voor hen. Zo zijn het ook onzekere tijden voor ons allen.

 Voor 2 personen:
 Flinke scheut olijfolie
 1 flinke ui
 1 teentje knoflook (optie)
 2 flinke winterwortels
 2 stengels bleekselderij
 1 theelepel komijnzaad
 Verse gember (klein blokje, 1 cm, optie)  
 2 theelepels paprikapoeder
 2 flinke eetlepels bloem
 1  liter kruidenbouillon
 150 gram ontpitte dadels
 Sap van 1 citroen
 Potje crème fraiche/zure room
 Paar sprietjes bieslook  ter versiering 

Snijd de ui, de gember en de knoflook in stukjes en de wortels en bleekselderij in kleine plakjes. Fruit dit alles een paar minuten in de olijfolie, alvast in de soeppan. Voeg komijnzaad en paprikapoeder toe en roer de bloem er door. Bak het geheel nog een  minuutje op laag vuur. Voeg dan de bouillon langzaam toe. Ik heb 1 liter water gekookt en 2 bouillonblokjes boven de pan verkruimeld. Snijd de dadels in drieën en voeg deze toe. Laat de soep nog 10 minuten zachtjes doorkoken.

Geen kleasterkuier, wel een tekst met een vraag (1 april)

Het doet ons verdriet dat we na meer dan 7 jaar voorlopig geen kleaster-ochtenden kunnen houden. Maar we proberen wel elke week een tekst met een vraag aan te bieden op de woensdagochtend. Ter overweging thuis of tijdens een kuier. Voor vandaag, woensdag 1 april:

Zorgwekkende berichten van dichtbij en ver weg horen we in de media. ‘Hoe is het met jou?’, vroeg ik een van onze vaste Nijkleastergasten. Ze vertelde, naast andere dingen, over de enorme dankbaarheid die ze voelt voor alles wat ze de afgelopen jaren in vrijheid heeft kunnen ondernemen. Dat raakte mij, want met dankbaarheid komt er naast de zorgen een ander onmisbaar perspectief. Zo staat het ook in de bijbel:

Dank God onder alle omstandigheden
Tankje God ûnder alle omstannichheden
(I Tessalonicenzen 5,18) 

Een vraag ter bezinning, bv. voor bij de dagelijkse wandeling: waarvoor ben jij dankbaar vandaag?