In mijn ‘hoofdkantoor’ is het vaak een drukke boel: gedachten die plotseling komen opzetten, herinneringen aan een gesprek met iemand, agenda-dingen die ik nog moet doen en zeker niet moet vergeten, dat soort dingen. Ze trekken mijn aandacht naar elders, naar gisteren of morgen, en leiden me af van de tijd en de plaats waar ik nu ben.
Van tijd tot tijd trek ik daarom de wandelschoenen aan voor een korte of langere wandeltocht. In kuiertsje troch de Leonserpolder. Of, zoals afgelopen voorjaar, een tweeweekse pelgrimstocht naar Assisi. Al wandelend door Italiaanse landschappen, of door de Fryske greiden, dwingt mijn lichaam mijn hoofd tot rust. Het voelt alsof ik het tempo van de haast uit mijn hoofd wandel. Ik krijg weer oog voor de schepping: een zwartblauwe houtbij op die bloem daar in de berm. Een ijsvogeltje dat schitterend over het water flitst. Terwijl ik zo sta, stil en verwonderd, komen de regels van een gebed van Anselm Grün in me op:
Leer mij langzamer te lopen, God.
Help mij te midden van de verwarringen van de dag
een rustpunt te vinden.
Breng het haastige slaan van mijn hart tot rust
doordat het stil wordt in mijn ziel.
Laat mijn versnelde pas vertragen
met het oog op de ruimte van de eeuwigheid.
Leer mij de kunst van het vrije ogenblik.
Leer me langzamer te lopen,
om een bloem te zien,
een paar woorden te wisselen met een vriend,
een hond te aaien,
een paar zinnen in een boek te lezen.
Leer mij langzamer te leven, God,
en geef me de wens
diep, als een boom in de grond, te wortelen
opdat ik groei naar mijn ware bestemming.
Ik ervaar aan den lijve hoe heilzaam het is om met vertraagde stappen mijn weg te gaan. Echter, zodra ik weer thuis ben, en de wandelschoenen weer uit gaan, neemt meestal het tempo van de haast snel weer toe. Een volle agenda, dingen te regelen en te doen. Ook als je in een klooster woont, ja. Onverwacht lichtte dwars daardoorheen de betekenis van het gebed van Grün opnieuw voor me op, toen ik in gesprek was met iemand die zijn been had gebroken en lange tijd moest revalideren. Hij vertelde hoe de muren soms op hem afkwamen. Maar dat uitgerekend dit gebed hem zo geraakt had.
Waar ik op pelgrimstocht naar Assisi bewust de vertraging heb gezocht, is hij door dat ‘langzamer leren lopen’ als het ware overvallen. Hij werd van het ene op het andere moment stilgezet. Maar juist in die stilgezette tijd vond hij de ruimte, zo vertelde hij, om een rustpunt te vinden. Te midden van alle verwarring. Door het gebed van Anselm Grün.
Terugdenkend aan dat gesprek, denk ik dat we elkaar ontmoetten in dezelfde ervaring: tot rust komen doordat het stil wordt in je ziel. Of het leven nu vol is en druk, zo dat het aan je voorbij lijkt te vliegen… of juist als het leven stagneert, als je fysiek of mentaal stil wordt gezet… Altijd is daar de uitnodiging om stil te worden, op adem te komen, diep te wortelen, en te groeien naar je ware bestemming.
Ds. Reinier Tuitman
Geef een reactie